Wydawcy

Związki idei i materii w architekturze betonowej

  • nowość
Dostępność: na wyczerpaniu
Cena: 49,00 zł 49.00
ilość egz.
dodaj do schowka
Pin It

Opis

Estetyka architektury jako autonomicznej sztuki polega na właściwościach tworzywa tej sztuki -takie stanowisko dotyczące znaczenia formy reprezentuje większość znawców opisujących sens pochodzenia formy W sztuce.
 
Forma architektoniczna jako kształtowana m a t e r i a jest jednak pochodną idei, bez której materia staje się zjawiskiem bez żadnych właściwości. Umysł twórczy w procesie jednoczenia tworzywa z niematerialną ideą nadaje tej relacji wymiar estetyczny i stwarza możliwość dostrzeżenia W niej jedności architektonicznej. W architekturze to idee wyznaczają wzór rzeczom fizycznym i na odwrót - postrzeganie zmysłowe rzeczy fizycznych powoduje poszukiwanie W nich odwzorowania idei jako wzorców. Rzeczy uczestniczą w ideach tak jak idee są obecne w rzeczach. Intencja formalna twórcy-architekta i materia sztuki są sobie tak bliskie, że właściwie rodzą się razem, a niemożność ich rozdzielenia stanowi zapowiedź jedności i niepodzielności dzieła. Dzieło architektury, które może wyłaniać się w tym procesie, ustanawia fenomen estetyczny, polegający na tym, że oba podstawowe elementy dają łączny rezultat. Nie wystarczy, by był to rezultat samej formy i nie wystarczy, by był to wynik określenia jedynie tworzywa tego kształtu.
 
Sztuka architektury polega na skutecznej syntezie tych dwóch elementów i na podstawie tych dwóch elementów powstaje architektura jako dzieło skończone. Kształtowanie idei architektury i formowanie jej materii stanowi jeden nierozdzielny proces, a natężenie, jakie wytwarza się między ideą a jej materią, jest podstawą zinterpretowania tej współzależności -jej identyfikację. Należy jednak pamiętać, że architektura, jak inne sztuki, nigdy nie była i nie jest wyrażeniem określonego ideału czy jakiejś idei - była i jest wyrażeniem każdego ideału lub idei, któremu twórca potrafi nadać odpowiednią formę. Dzieje się tak ze względu na wielowątkową specyfikę sztuki architektonicznej, a także Z racji indywidualnej woli zinterpretowania rzeczywistości przez architekta.
 
Doskonałość i piękno architektury nie mogą się zatem obyć bez jasnych intencji przeobrażenia materii i deformacji idei tzw. fikcji sztuki, realizującej sens dziejów sztuki architektonicznej. Świadomość wielości środków, którymi posługują się architekci -twórcy architektury betonowej, stała się intencją podjęcia tematu mającego na celu prezentację relacji między twórczymi ideami a materią betonu/żelbetu i jego konstytutywną funkcją w definiowaniu przestrzeni architektonicznej. Istotnym składnikiem pracy wydaje się próba odnalezienia tych symptomów estetyzacji materii betonowej (zarówno po stronie ekstremy, jak i po stronie naśladowców), którą należałoby uznać za próbę definiowania architektury jako sztuki poszukującej doskonałości i przejawów oryginalności. Uważa się powszechnie, że beton stał się synonimem przemian estetycznych W architekturze współczesnej, W której moc kreowania wartości i znaczeń każe to, co jest uznawane za brzydotę, ogłosić pięknem, a dotychczasowe piękno zrzucić z piedestału. Oryginalność czy rozpoznawalność stają się synonimami jakości osiągniętej najczęściej dzięki negacji i odwróceniu znaczeń. Można ją uzyskać przez odmienny od przyjętego stosunek do tworzywa.
 
Ujmując całość pracy W ramy m e t a f o r y c z a s ó w, autor stara się wnieść wkład w szeroki zakres chętnie podejmowanego zagadnienia - roli i znaczenia betonu w stylistykach architektury nowoczesnej i ponowoczesnej. Praca ma być przyczynkiem do dyskursu zgodnego z opinią, że dzieło architektury W swojej "otwartej narracji” jest źródłem niewyczerpalnych znaczeń i interpretacji. Zachęca to także do opisu sztuki, który nie byłby redukowalny jedynie do poziomu gier strukturalnych systemów i modeli. Podjęcie tematu, jak i sposób jego ujęcia wynikają również z faktu zainteresowania autora relacją między ideą architektury a jej fizyczną realizacją. Wiąże się to także z przekonaniem o szczególnych możliwościach przedstawienia genezy architektury betonowej. Rozległy zakres upowszechnianej obecnie Wiedzy o tym zagadnieniu kazał sięgnąć po te przykłady, które dowodzą trwania i trwałości idei architektury wykorzystującej beton jako trwały środek wyrazu architektonicznego. Nadrzędnym sensem, Wobec prezentowanych przykładów, jest próba identyfikacji wzorców architektury - a wśród nich pretekstów, motywacji twórców próbujących ustanowić realny stan dla swojej twórczości.
 
Poszukiwanie tego modelu w Muzeum Wyobraźni sztuki XX i XXI wieku oznacza równoczesne trwanie W naszej świadomości wszystkich okresów estetycznych i dokonań tamtych czasów. I chociaż model ten jest przedstawiany W zawiłej formie, stanowi mimowolny wysiłek podjęcia się zadania opisu stanu rzeczywistego. Niniejsza praca jest zatem zbiorem możliwych definicji, pojęć, teorii, poglądów, które traktują architekturę jako jeden z najważniejszych Wytworów kulturowych i estetycznych człowieka. Zamysłem autora dysertacji jest próba poszukiwania po ich naśladownictwem czy - później - ich rozwinięciem i interpretacją.
 
Twierdzenie zawarte w tytule pracy - o poszukiwaniu relacji między ideą a materią betonową - staje się de facto podstawą definiowania wielowątkowych sensów formalnych i znaczeniowych samego betonu w architekturze. Tytułowa teza stanowi także podstawę wyróżnienia dwóch głównych założeń ustalających formułę cech widzialnych i impresywnych architektury: m a t e r i a l i z a c j i idei idealizacji betonu. Metoda: przyjęta w pracy metoda opiera się na ustanowionej w tytule specyficznej „inwersji” - prezentacji architektury betonowej przez ideową (formalna) jej reprezentację oraz dopełniającą ten obraz próbę idealizacji betonowego tworzywa.
 
Metoda, w sensie koncepcji dysertacji ujętej w tytułach rozdziałów, odpowiada za pewną wymienną grę terminów: idea-materia; idealizacja - aterializacja. Owa rozgrywka pojęciowa nie wydaje się jedynie słownym kalamburem, lecz ustanawia zasadę analizowania architektury. Po pierwsze - pozwala na pełniejszy odbiór rzeczy z odpowiedniego dystansu, po drugie - przez spekulatywne „zbliżenie” do betonu dopuszcza dookreślenie właściwości znaczeniowych samego budulca. Takie rozważania traktowane - jako zasada aproksymacji - pozwoliły określić treść pracy, W której ten sam obiekt, typ, model architektoniczny można przeanalizować na różne sposoby. Daje to okazję do ukazania problemu przez próbę określenia fizycznych sensów architektury. Cel badań: Odnajdywanie zależności między ideą architektoniczna a betonową materią architektury stanowi główny cel badań niniejszej rozprawy. Pod pojęciem architektury betonowej kryje się dodatkowo drugi, szerszy trop opracowania, będący próbą określenia ogólnej id e n t y f i k a c j i rzeczy W definiowaniu przestrzeni architektonicznej (czytaj: sztuki) i jej znaczeń (czytaj: treści). Zakres problemowy pracy został jednak ograniczony do zagadnienia, w którym beton wraz z zawartymi w nim ideami stał się materiałem tworzącym współczesny obraz architektury. Przedstawienie tych wielowątkowych relacji może stawiać pracę pośród opracowań określających architekturę jako historię idei czy narrację struktur, w których doszukujemy się relacji
 
 
SPIS TREŚCI:
 
Wprowadzenie 5
 
I. Poszukiwanie idei- odnalezienie materii, czyli definiowanie architektury betonowej  13
1. Niematerialna i materialna struktura dzieła architektury.
1.1. Geneza.
1.2. Beton - matryca idei i metafora. Materia i materiał dzieła.
1.3. Dualizm dzieła architektury. Czy istnieje architektura betonowa? 
2. Definiowanie betonowej przestrzeni.
2.1. Przestrzeń i materia architektury.
2.2. Pustka i bryła. Panteon - Jahrhunderthalle.
2.3. Struktura dzieła architektury betonowej. Monolityzm 27
 
II. Materializacja idei, czyli od wynalazku do kompozycji z betonu 39
1. Ekspresje formy i ewolucje betonowej materii.
1.1. ,,Wynalazcy”, „odkrywcy” i ,,kompozytorzy” architektury betonowej  39
2. Obiektywność architektury. Materia ,,wynalazków”.
2.1. Prawda materii i logika formy z betonu. System Dom-ino.
2.2. Prototypy z betonu 42
3. Innowacje. Formatywność materii.
3.1. Odkrywanie formy przemiany materii.
3.2. Le Raincy - próba estetyzacj i betonu.
3.3. Raumplan i Plan líbre „generatory” formy.
3.4. Dominacja stmkturalna. Brutalizm i neobrutalizm.
3.5. Monolity „nieskrępowane”. Metafory Oscara Niemeyera. 56
4. Fikcje, awangardy i „rozpad” materii.
4.1. Fikcja kształtu architektury.
4.2. Abstrakcje i geometrie architektury. Beton „neutralny” i beton „idealny”.
4.3. Metafory ideału. Betonowe monumenty.
4.4. Deformacje i dekompozycje. „Złożoność” materii.
4.5. Dekonstrukcja języka. Rozmontowanie i składanie materii 82
 
III. Idealizacja materii czyli impresje betonu 113
1. Apologie betonu.
1.1. Idealizacja i ideacja betonu.
1.2. Aspekt wyobraźni materialnej.
1.3. Natura betonu. „Aktywność” i „opór” materii.
1.4. Mitologie i metafory betonu. Wątek absorpcji znaczeń 113
2. Etyczne przesłania betonu.
2.1. Detal W betonie.
2.2. Moralność betonowego brutalizmu.
2.3. „Święty beton”. 2.4. Materia zbiorowej pamięci 131
3. Czysty obraz betonu.
3.1. Jedna idea - jedna materia. 
3.2. Doświadczenie materii. Beton „bez skazy” - beton „pierwotny” 
 
Podsumowanie 159
Literatura 175
Spis ilustracji 183
Streszczenia   185

Dane techniczne

Autor Marcin Charciarek
Liczba stron 192
Wydawnictwo Politechnika Krakowska
Format [mm] B5

Tytuły polecane

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Realizacja: N4K.eu
Sklep internetowy Shoper.pl